Chapter 29

Ji Hyun’s POV

Alas singko pa lang ng umaga.

Gising na ako.

Tahimik ang buong bahay habang naghahanda ng almusal.

Paboritong fried rice ni Lisa.

Sunny-side up.

At mainit na tsokolate.

Nang bumaba siya…

Hindi ko siya pinilit na magsalita.

“Good morning.”

Tahimik lang siyang tumango.

Inilapag ko ang plato sa harap niya.

“Kumain ka muna bago pumasok.”

Wala siyang sinabi.

Tahimik siyang kumain.

Pagkatapos…

Iniwan lang niya ang plato sa lababo at umalis.

Hindi man lang lumingon.

Masakit.

Pero ngumiti pa rin ako.

“Kahit papaano…”

“…kumain siya.”

MONTAGE

Lumipas ang mga araw.

Paulit-ulit lang ang routine ni Ji Hyun.

Gigising nang maaga.

Magluluto.

Maghahanda ng baon.

Sisiguraduhing may payong si Lisa kapag maulan.

Mag-iiwan ng maiikling note sa dining table.

“Mag-ingat ka.”

“Huwag kalimutang kumain.”

“Proud ako sa’yo.”

Hindi iyon sinasagot ni Lisa.

Pero hindi rin niya itinatapon.

Tahimik lang niyang itinatabi ang mga ito sa isang maliit na kahon sa kanyang kuwarto.

Hindi iyon alam ni Ji Hyun.

Lisa’s POV

“Puwede ba kitang makausap?”

Tumango ako kay Ate Irene.

Umupo kami sa veranda.

Tahimik ang paligid.

“Ate…”

“Galit ka pa rin?”

Hindi ako agad sumagot.

“Oo.”

“Pero…”

“…nakakapagod din pala magalit.”

Ngumiti si Irene.

“Normal lang ‘yan.”

“Tao ka lang.”

Huminga ako nang malalim.

“Alam kong nagsisisi si Mama.”

“At alam kong mahal niya ako.”

“Tama.”

“Pero nahihirapan pa rin akong kalimutan.”

Tahimik na tumango si Irene.

“Hindi naman kailangang kalimutan.”

“Ang importante…”

“…matuto kayong mag-usap.”

Jennie’s POV

Nagkita kami ni Lisa sa isang maliit na café.

“Wala ka na bang overtime?”

Ngumiti ako.

“Meron.”

“Pero mas importante ito.”

Napailing siya.

“Manunuyo ka na naman?”

“Hindi naman puwedeng tumigil.”

Napatawa siya.

“Ang kulit mo talaga.”

“Professional na akong manuyo.”

Napailing siya habang natatawa.

Unti-unti…

Bumabalik ang dating gaan.

Lisa’s POV

Habang magkasama kami…

May naisip ako.

Kung si Jennie…

Hindi sumuko sa panunuyo.

Kung si Mama…

Araw-araw pa ring nagluluto para sa akin kahit hindi ko siya kinakausap.

“Hanggang kailan ko sila paparusahan?”

Hindi ibig sabihin na wala na akong sakit.

Pero…

Ayoko ring habang-buhay kaming ganito.

GABI

Tahimik ang sala.

Nagbabasa ng files si Mama.

Nang makita niya akong bumaba…

Agad siyang tumayo.

“May kailangan ka ba?”

Huminga ako nang malalim.

“Mom.”

Natigilan siya.

Halos mabitawan niya ang hawak niyang folder.

Matagal na niyang hindi naririnig ang tawag na iyon.

“Puwede ba tayong mag-usap?”

Namasa ang mga mata niya.

“Siyempre.”

MOTHER AND DAUGHTER

Umupo sila sa sala.

Tahimik.

Walang ibang tao.

Si Ji Hyun ang unang nagsalita.

“Salamat.”

“Sa pagkakataong ito.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

“Bakit?”

“Bakit mo itinago sa akin?”

Napayuko siya.

“Dahil natakot ako.”

“Natakot na mawala ka.”

“At natakot din akong husgahan mo ako.”

Huminga siya nang malalim.

“Noong umuwi ako mula sa Korea…”

“Ang nasa isip ko lang…”

“…ikaw.”

“Natatakot akong baka mawalan na naman ako ng oras bilang nanay mo.”

“Tama ang desisyon kong umuwi.”

“Pero mali ang paraan ko.”

“Sinaktan ko si Jennie.”

“At kalaunan…”

“…sinaktan din kita.”

Tahimik akong nakinig.

Wala siyang sinisisi.

Hindi niya ipinagtatanggol ang sarili niya.

Inaamin lang niya ang pagkakamali.

Lumapit siya nang kaunti.

“Anak…”

“Hindi ko hinihinging kalimutan mo ang ginawa ko.”

“Hindi ko rin hinihinging patawarin mo agad ako.”

“Gusto ko lang malaman mo…”

“…na ikaw ang pinakamahalagang tao sa buhay ko.”

Nanlabo ang paningin ko.

“Pero mahal mo rin si Jennie.”

Mahina siyang tumango.

“Oo.”

“Minahal ko siya noon.”

Tahimik siyang huminga.

“At nagpapasalamat a minsan naging bahagi siya ng buhay ko.”

“Pero ngayon…”

“…ang relasyon namin ay hindi na katulad noon.”

“Ang gusto ko lang ay maitama ang mga pagkakamali ko.”

Napatulo ang luha ko.

Lumipat ako ng upuan.

At niyakap ko siya.

Mahigpit.

Saglit na natigilan si Mama.

Pagkatapos…

Mahigpit niya rin akong niyakap.

“Sorry…”

Mahina niyang sabi.

Paulit-ulit.

“Sorry, anak.”

Napapikit ako.

“Huwag mo nang ulitin.”

“Hindi na.”

“Pangako.”

At sa gabing iyon…

Hindi pa tuluyang nawala ang lahat ng sakit.

Pero nagsimula nang mabuo muli ang ugnayan ng mag-ina-hindi dahil nawala ang nakaraan, kundi dahil pareho silang piniling harapin ito nang magkasama.