Chapter 27

Jennie’s POV

Lumipas ang ilang araw.

Pareho pa rin ang routine ko.

Trabaho sa umaga.

Overtime kapag kinakailangan.

Pagkatapos…

Diretso kay Lisa.

Hindi para pilitin siyang magpatawad.

Kundi para ipakitang hindi ako aalis sa pagkakataong ito.

Unang Gabi

Kumatok ako.

Si Chaeyoung ang nagbukas.

“Nandito ka na naman.”

Tahimik akong ngumiti.

May dala akong paper bag.

“Paborito niyang ramen.”

Tinanggap niya iyon.

“Lalabas ba siya?”

Umiling si Chaeyoung.

“Hindi ko alam.”

Tumango lang ako.

“Hihintayin ko.”

Makalipas ang halos tatlumpung minuto…

Bumukas ang pinto ng kwarto.

Lumabas si Lisa.

Napatingin siya sa akin.

Sandali lang.

Pagkatapos ay dumiretso siya sa mesa.

Tahimik siyang kumain.

Hindi siya nagsalita.

Hindi rin ako.

Nang matapos siya…

Bumalik ulit siya sa kuwarto.

Jennie’s POV

Alas-diyes na ng gabi.

Tahimik na ang buong bahay.

Lumabas si Chaeyoung.

“Tulog na siya.”

Tumango ako.

“Sige.”

“Uuwi na ako.”

Ikalawang Gabi

May dala naman akong milk tea.

At paborito niyang cheesecake.

Pareho lang ang nangyari.

Lumabas siya.

Kinuha ang pagkain.

Hindi ako tiningnan.

Hindi rin nagsalita.

Pero…

Hindi niya ibinalik ang mga dala ko.

Maliit na bagay.

Pero sapat na para bigyan ako ng kaunting pag-asa.

Ikatlong Gabi

Nadatnan ako ni Chaeyoung na nakaupo sa veranda.

Tahimik lang.

Pagod.

Halatang kulang sa tulog.

“Hindi ka ba susuko?”

Napailing ako.

“Hindi.”

“Bakit?”

“Dahil noong ako ang nasaktan…”

“…hindi rin ako sumuko sa pagmamahal ko.”

Napayuko ako.

“Ngayon…”

“Ako naman ang may kasalanan.”

“Kaya ako ang maghihintay.”

Chaeyoung’s POV

Hindi ko na kayang panoorin pa.

Halos gabi-gabi siyang nandito.

Hindi nangungulit.

Hindi nagdadahilan.

Tahimik lang na naghihintay.

At saka uuwi kapag tulog na si Lisa.

Napabuntong-hininga ako.

“Mukhang seryoso talaga siya.”

KINABUKASAN

Kumatok ako sa pinto ni Lisa.

“Pasok.”

Umupo ako sa gilid ng kama.

“Hanggang kailan mo siya paghihintayin?”

Tahimik lang siya.

“Alam kong galit ka.”

“At may dahilan ka.”

“Tama.”

Mahina niyang sagot.

“Pero nakikita mo naman siguro.”

“Araw-araw siyang nandito.”

“Kahit hindi mo siya kausapin.”

“Kahit hindi mo siya tingnan.”

Napapikit si Lisa.

Hindi siya sumagot.

Lisa’s POV

Naririnig ko ang boses ni Chaeyoung.

Pero mas malakas ang boses ng isip ko.

Naaalala ko si Jennie.

Tuwing umuuwi ako…

Palagi siyang nasa sala.

Tahimik lang.

Hindi mapilit.

Hindi rin umaalis hangga’t hindi ako nakakatulog.

“Bakit?”

“Bakit hindi ka pa rin sumusuko?”

Napabuntong-hininga ako.

Humugot ng cellphone.

Matagal ko iyong tinitigan.

Pagkatapos…

Tinawagan ko si Chaeyoung na nasa sala.

“Ate Chaeng.”

“Lumabas ka nga.”

Sala

Lumabas si Chaeyoung.

“Ano ‘yon?”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Mahina kong sinabi,

“…Puwede mo ba siyang sunduin?”

Nanlaki ang mata niya.

“Sigurado ka?”

Tumango ako.

“Hindi ibig sabihin no’n na okay na ako.”

“Gusto ko lang…”

“…makinig.”

Napangiti si Chaeyoung.

Sa wakas.

May maliit na bitak ang pader na itinayo ni Lisa.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming araw…

May pag-asa na muling marinig ni Jennie ang boses ng babaeng pinakamahal niya.