Chapter 21

Jennie’s POV

Malamig ang hangin.

Nakatanaw kami ni Lisa sa kabundukan habang unti-unting sumisikat ang araw.

Nakapatong ang dalawang paper cup ng mainit na kape sa harapan namin.

“Ang tahimik.”

Sabi ni Lisa.

“Mas gusto ko ‘to kaysa sa ingay ng siyudad.”

Tumango ako.

“Ganito rin.”

Sandali kaming natahimik.

Hindi awkward.

Komportable.

LISA’S POV

“Jennie.”

“Hm?”

“Salamat.”

“Bakit?”

“Kasi kahit busy ka…”

“…binigyan mo pa rin ako ng oras.”

Napangiti siya.

“Dapat lang.”

“Totoo?”

“Oo.”

“Akala ko nakalimutan mo na ako.”

Huminto siya sa paglalakad.

Humarap sa akin.

“Hinding-hindi.”

Mahina niyang hinawakan ang kamay ko.

“Pasensya na kung puro trabaho nitong mga nakaraan.”

Ngumiti ako.

“Okay na.”

Nagpatuloy kaming maglakad habang magkahawak-kamay.

MONTAGE – BAGUIO

Sa loob ng tatlong araw…

Naglibot sila sa iba’t ibang pasyalan.

Nag-picture sa mga hardin.

Naglakad sa mga pine tree trail.

Nagkuwentuhan habang umiinom ng mainit na tsokolate.

At sa gabi…

Naglaro lang sila ng cards sa inuupahang cabin habang nagtatawanan sa bawat talo.

“Daya ka.”

“Hindi ah.”

“Ikaw ang nag-shuffle.”

“Kaya nga.”

Napatawa si Lisa.

“Bakit ba ang saya mong kasama?”

Napangiti si Jennie.

“Ikaw kasi.”

Namula si Lisa at napairap.

“Cheesy.”

“Effective naman.”

SAMANTALA SA MAYNILAProject Site

Busy ang lahat.

May inspeksiyon.

May meeting.

May delivery ng materyales.

Habang abala ang mga empleyado…

May isang dalagang pumasok sa site.

“Excuse me po.”

Napalingon ang receptionist.

“Sino po hanap ninyo?”

“Ate Jennie po sana.”

“Ah…”

“Wala siya.”

“Lumabas?”

“Naka-leave.”

“Ah…”

Bahagyang nadismaya si Chiquita.

Ji Hyun’s POV

Habang palabas ako ng conference room…

Napansin ko ang isang pamilyar na apelyido sa visitor’s log.

Visitor: Chiquita Kim

Nanlaki ang mga mata ko.

“Kim?”

Lumapit ako sa reception.

“Ikaw ba si Chiquita?”

Tumango siya.

“Opo.”

“Ako si Ji Hyun.”

Magalang siyang yumuko.

“Good afternoon po.”

Napansin kong hawak niya ang isang lumang envelope.

At halatang balisa siya.

JI HYUN AT CHIQUITA

“May kailangan ka ba kay Jennie?”

“Opo.”

“Pero wala raw po siya.”

Tahimik akong tumango.

“Puwede bang malaman kung ano ang kailangan?”

Nag-alangan siya.

“Okay lang po.”

“Hindi naman personal.”

Huminga siya nang malalim.

“May balance po kasi ako sa school.”

“Hindi ako makaka-enroll sa susunod na term hangga’t hindi nababayaran.”

Nanahimik ako.

“Sinabihan ko sana si Ate.”

“Pero alam kong pagod na pagod na siya sa trabaho.”

“Kaya…”

“…ako na lang sana ang hahanap ng paraan.”

Napababa ako ng tingin.

Hindi pala nagbago si Jennie.

Hanggang ngayon…

Pamilya pa rin ang inuuna niya.

Ji Hyun’s POV

“Magkano ang kulang?”

Nagulat si Chiquita.

“Po?”

“Magkano ang kailangan para makapag-enroll ka?”

“Ma’am, hindi ko po puwedeng-“

“Hindi ito utang.”

Umiling ako.

“Isipin mo na lang na educational assistance.”

“Hindi ko gustong may tumigil sa pag-aaral dahil lang sa pera.”

Nangingilid ang luha sa mga mata ni Chiquita.

“Hindi ko po alam kung paano magpapasalamat.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Kapag nakapagtapos ka.”

“Iyon na ang magiging pasasalamat mo.”

Tahimik na yumuko si Chiquita.

“Maraming salamat po.”

Ji Hyun’s POV

Habang pinapanood ko siyang paalis…

Napabuntong-hininga ako.

“Hindi ko man maibalik ang tiwala ni Jennie…”

“Sana kahit papaano…”

“Matulungan ko ang mga taong mahalaga sa kanya.”

Hindi ko alam kung paano iyon tatanggapin ni Jennie.

Pero isang bagay ang sigurado-

Hindi ko ginawa iyon para mapalapit ulit sa kanya.

Ginawa ko iyon dahil ayaw kong madamay ang pangarap ng kapatid niya sa mga pagkakamali ko noon.