Chapter 10

Jennie’s POV

“Late ka.”

Pagdating ni Lisa sa rooftop café, nakapamewang agad siya.

“Five minutes lang.”

“Eight.”

“Binilang mo?”

“Siyempre.”

Napailing ako.

“Bakit?”

Kibit-balikat lang siya.

“Wala.”

Pero halata sa ngiti niya na may ibang ibig sabihin.

LISA’S POV

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging importante ang bawat minuto kasama siya.

Dating trip lang.

Ngayon…

Hinahanap-hanap ko na.

“Coffee?”

“Ako na ang magbabayad.”

“Hoy, ako ang nagyaya.”

“Tigas ng ulo mo.”

“Mana sa…” Natigilan ako. “Wala.”

Napatawa siya.

“Ang kulit mo.”

FIRST CONFRONTATION

Habang naglalakad palabas ng café, may babaeng lumapit kay Jennie.

“Jennie! Long time no see!”

Yumakap ito sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit…

Pero bigla akong nainis.

Tahimik lang ako hanggang sa makaalis ang babae.

“Sino ‘yon?”

“Kaibigan.”

“Close kayo.”

“Matagal na kaming magkakilala.”

Tumigil ako sa paglalakad.

“Bakit parang ang dami mong kaibigan na biglang yumayakap sa’yo?”

Napatingin siya sa akin.

“…Nagseselos ka ba?”

“Ha? Hindi.”

“Sigurado?”

“Inis lang.”

Napangiti siya.

“Pareho lang halos.”

Napairap ako.

“Bwisit ka.”

Jennie’s POV

Huminto ako sa harap niya.

“Lisa.”

“Ano?”

“Bakit ka nagagalit?”

Tahimik siya.

Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita.

“…Kasi ayokong may ibang umaagaw ng oras mo.”

Natigilan ako.

FIRST KISS

Tahimik ang paligid.

Magkatapat lang kami.

Hindi na siya umiwas ng tingin.

“Dapat ba hindi ko sinabi?” mahina niyang tanong.

Umiling ako.

“Hindi.”

Lumapit ako nang kaunti.

“Pwede ba?”

Hindi ko siya hinalikan agad.

Hinintay kong tumango siya.

Nang marahan siyang tumango…

Maingat ko siyang hinalikan.

Maikli.

Mahinahon.

At nang maghiwalay kami, pareho kaming walang masabi.

LISA’S POV

Ngumiti ako.

“Ang tagal mong magdesisyon.”

Napatawa siya.

“Ikaw kaya.”

“Pero worth it.”

CONFESSION

Habang nakaupo kami sa bench sa labas ng café…

Huminga ako nang malalim.

“Jennie.”

“Hmm?”

“I think…”

Hindi.

Hindi na “think.”

Ngumiti ako.

“Alam kong gusto na kita.”

Tahimik siya.

Hindi agad sumagot.

Hinawakan lang niya ang kamay ko.

“Salamat sa pagiging tapat.”

THE SAME NIGHT

Hindi pa kami gustong umuwi.

Kaya naglakad lang kami sa tabi ng ilog, nagkuwentuhan tungkol sa mga pangarap, trabaho, at mga bagay na gusto pa naming gawin sa buhay.

Nang ihatid ko siya sa bahay…

“Good night?” tanong niya.

“Good night.”

Mahigpit kaming nagyakap bago kami nagpaalam.

JI HYUN’S POV

Hawak ko ang cellphone.

Ilang minuto ko nang tinititigan ang pangalan niya.

Jennie.

Pinindot ko ang call.

Jennie’s POV

Nag-vibrate ang cellphone ko.

Tumigil ako sa paglalakad.

Unknown international number.

Sinagot ko.

“Hello?”

“…Jennie.”

Nanigas ako.

Boses na matagal kong gustong kalimutan.

“Ji Hyun…”

Tahimik siya.

“Can we talk?”

Napapikit ako.

Kasama ko si Lisa.

Nakatingin siya sa akin, nagtataka.

Huminga ako nang malalim.

“Wala na tayong dapat pag-usapan.”

“Please, just-“

Pinutol ko ang tawag.

At agad kong pinatay ang cellphone.

Napansin ni Lisa ang pagbabago ng mukha ko.

“Everything okay?”

Pinilit kong ngumiti.

“…Oo.”

Pero sa kabilang linya…

Tahimik na ibinaba ni Ji Hyun ang cellphone.

Alam niyang…

Mas mahirap nang maibalik ang taong minsan niyang iniwang walang paalam.