Chapter 18

Lisa’s POV

Mula nang makita ko si Jennie sa project site…

Mas madalas na akong dumaan.

Minsan may dalang coffee.

Minsan lunch.

Minsan, dahilan lang para makita siya.

“Surprise.”

Napangiti si Jennie habang tinatanggap ang paper bag.

“Ang sipag mong bumisita.”

“Siyempre.”

“Tatamarin na akong bumili ng pagkain.”

Napatawa ako.

“Libre lang ‘yan ngayon.”

Ji Hyun’s POV

Mula sa glass wall ng conference room…

Kita ko silang dalawa.

Magkatabi.

Nagtatawanan.

Masaya si Jennie.

Ngiting matagal ko nang hindi nakikita kapag magkasama kami.

Humigpit ang hawak ko sa ballpen.

Hindi ko dapat maramdaman ito.

Pero…

Nagseselos ako.

Jennie’s POV

Pagkatapos ng lunch, bumalik ako sa opisina.

“Jennie.”

Napalingon ako kay Ji Hyun.

“May ipapa-review ako.”

Tumango ako.

Pagpasok ko sa office niya, isinara niya ang pinto ngunit hindi ito nilock.

Professional pa rin.

“Ano po ang ipapa-review?”

Hindi agad siya sumagot.

Sa halip, itinuro niya ang maliit na papel na dumikit sa balikat ng polo ko.

“May papel.”

“Ay.”

Bago ko pa maabot…

Marahan niya itong inalis.

“Okay na.”

“Salamat.”

Sandali lang ang pagdampi ng kamay niya sa balikat ko.

Pero para sa kanya…

Napakahirap nang bumitaw.

Ji Hyun’s POV

Gusto kong maging normal.

Pero hindi ko mapigilan.

Habang inaabot niya ang blueprint…

Bahagya kong nahawakan ang kamay niya.

Reflex lang.

Pero hindi ko agad nabitawan.

“Sorry.”

Mahina kong sabi.

Tumango lang siya.

Lisa’s POV

Kakatok na sana ako sa office ni Mama.

Pero natigilan ako.

Sa maliit na salaming bahagi ng pinto…

Nakita kong magkalapit sina Mama at Jennie.

Nakita kong hinawakan ni Mama ang kamay niya bago agad bumitaw.

Pagpasok ko…

Pareho silang umatras.

“Lisa.”

Ngumiti si Mama.

“May kailangan ka?”

“Ah…”

Iniabot ko ang dessert.

“Para sa inyo.”

“Salamat.”

Tahimik kong pinagmasdan silang dalawa.

Bakit parang…

Mas komportable sila sa isa’t isa kaysa sa inaasahan ko?

LATER THAT DAY

Habang naglalakad si Jennie palabas ng site, sumabay si Ji Hyun.

“Mainit.”

Sabi ni Ji Hyun habang marahang inaayos ang bahagyang nakatiklop na kuwelyo ng suot ni Jennie.

“Dito.”

Saglit lang.

Isang simpleng pag-aayos.

“Okay na.”

Hindi nagsalita si Jennie.

“Sige, mauna na ako.”

Tumango si Ji Hyun.

Lisa’s POV

Nakita ko iyon.

Napakaliit na bagay.

Pero…

Hindi ganoon kumilos si Mama sa ibang empleyado.

Kahit sa mga matagal na niyang katrabaho.

“Bakit kay Jennie lang?”

Mas lalong lumalim ang kutob ko.

Seulgi’s POV

Kinagabihan, nadatnan ko si Ji Hyun na mag-isa nakaupo sa opisina.

“Ma’am.”

Napatingin siya.

“Seulgi.”

Lumapit ako.

“Puwede ba kitang kausapin?”

Tumango siya.

Huminga muna ako nang malalim.

“Alam kong mahal mo pa si Jennie.”

Tahimik lang siya.

“Pero kailangan mong mag-ingat.”

Naningkit ang mga mata niya.

“Napapansin na ni Lisa.”

Nanahimik siya.

“Kanina, nakita niya kung paano mo hinawakan si Jennie.”

Napayuko si Ji Hyun.

“Hindi ko sinasadya.”

“Alam ko.”

“Sana nga.”

Seryoso kong sabi.

“Pero kung magpapatuloy ito, hindi lang si Lisa ang makakahalata.”

“Kapag nalaman niya ang buong katotohanan sa maling paraan…”

“…mas maraming masasaktan.”

Tahimik na napapikit si Ji Hyun.

Alam niyang tama si Seulgi.

Pero alam din niyang…

Habang mas madalas niyang nakikita si Jennie…

Mas lalo siyang nahihirapang pigilan ang nararamdaman niya.