Chapter 14

Lisa’s POV

“Hindi ako mapakali.”

Nakaupo kami ni Chaeyoung sa isang café matapos ang trabaho.

“Ano na naman?” tanong niya habang humihigop ng iced coffee.

“Iba talaga.”

“Sino?”

“Si Mama at si Jennie.”

Napabuntong-hininga si Chaeyoung.

“Lisa, baka ino-overthink mo lang.”

Umiling ako.

“Hindi. May tinatago sila.”

“Tulad ng?”

“Hindi ko alam.”

“Exactly.”

Tumayo ako.

“Kaya aalamin natin.”

Napairap si Chaeyoung.

“Aba, ginawa mo pa akong detective.”

MONTAGE – IMBESTIGASYON

Sa sumunod na mga araw…

Sinubukan nina Lisa at Chaeyoung na magtanong sa mga katrabaho ni Jennie.

“Matagal na ba kayong magkakilala ni Jennie?”

“Hindi, bagong project lang.”

Tinangka rin nilang usisain si Irene.

“Ate Irene, kilala mo ba si Jennie?”

Napailing si Irene.

“Narinig ko lang ang pangalan.”

“Wala nang iba?”

“Wala.”

(Hindi nagsisinungaling si Irene—hindi talaga niya personal na nakilala si Jennie noon.)

Maging si Seulgi ay sinubukan nilang kausapin.

“Close ba kayo ni Jennie?”

Ngumiti lang si Seulgi.

“Best friend.”

“May alam ka bang…”

“Tungkol saan?”

“…Wala.”

Hindi na nagtanong si Lisa.

Tahimik lang si Seulgi habang pinapanood silang umalis.

“Pasensya na, Jennie,” bulong niya sa isip.

“Lihim mo rin ang pinoprotektahan ko.”

Ji Hyun’s POV

Hindi ko na kaya.

Bawat araw na nakikita ko si Jennie…

Mas lalo lang akong nagsisisi.

Nang matapos ang meeting, nadatnan ko siyang mag-isang naglalakad sa parking area.

“Jennie.”

Hindi siya huminto.

“Please.”

Nagpatuloy lang siya sa paglalakad.

“Makinig ka naman.”

Huminto siya.

Dahan-dahan siyang lumingon.

“Ano pa?”

“Pakinggan mo lang ako.”

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Pagkatapos ay bumuntong-hininga.

“…Halika.”

Jennie’s POV

Hinila ko siya papunta sa isang lumang rooftop terrace ng building.

Tahimik.

Walang tao.

Doon ko siya hinarap.

“Limang minuto.”

“Hanggang diyan lang.”

Tumango siya.

“Sapat na.”

Ji Hyun’s POV

“Umalis ako noon dahil kay Lisa.”

Hindi siya nagsalita.

“Nagkaroon siya ng malaking problema.”

“Natakot akong mawalan ng anak.”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi kita iniwan dahil hindi na kita mahal.”

“Kundi dahil may responsibilidad akong hindi ko na puwedeng ipagpaliban.”

Tahimik pa rin siya.

“Alam kong mali ang paraan ko.”

“Dapat nagpaalam ako.”

“Dapat kinausap kita.”

Napayuko ako.

“Araw-araw kong pinagsisisihan iyon.”

Jennie’s POV

Hindi ko alam ang mararamdaman.

Galit pa rin ako.

Pero ngayon…

Alam ko na ang dahilan.

“Hindi mo ako pinagkatiwalaan.”

Mahina kong sabi.

“Kung sinabi mo sana ang totoo noon…”

“…baka magkaiba ang nangyari.”

Nangilid ang luha sa mga mata niya.

“Alam ko.”

THE ALMOST-CAUGHT MOMENT

Biglang may bumukas na pinto sa rooftop.

Narinig namin ang boses ni Lisa.

“Jennie? Nandito ka ba?”

Kasunod si Chaeyoung.

“Akala ko dito sila dumaan.”

Mabilis na umatras si Jennie at lumayo ng isang hakbang kay Ji Hyun.

Tahimik silang pareho.

Lumabas sina Lisa sa rooftop.

“Ayan ka pala!” nakangiting sabi ni Lisa. “Hinahanap kita.”

Ngumiti si Jennie na parang walang nangyari.

“May tinapos lang kaming pag-uusapan tungkol sa project.”

Tumango si Ji Hyun at mabilis na binawi ang pagiging emosyonal.

“Tama. Work-related.”

Napatingin si Lisa sa kanilang dalawa.

May kung anong bumalik na kutob.

Hindi siya nagsalita.

Pero napansin niyang…

Namumula ang mga mata ng mama niya.

At tahimik lang si Jennie, na parang may mabigat na itinago sa likod ng kalmadong mukha.

Habang naglalakad silang apat palabas ng rooftop…

Mas tumindi ang hinala ni Lisa.

At sa unang pagkakataon…

Naisip niyang baka ang sagot ay hindi nasa mga dokumento o sa mga taong tinatanong niya.

Baka…

Nasa pagitan mismo ng dalawang taong mahalaga sa kanya.