Chapter 13

Lisa’s POV

May kakaiba.

Hindi ko lang maipaliwanag.

Simula nang ipakilala ko si Jennie kay Mama…

Parang may hindi sila sinasabi.

Hindi sila madalas mag-usap.

Pero kapag nagkakasalubong ang mga mata nila…

Parang may mabigat na kuwentong pareho nilang gustong ibaon.

LIVING ROOM

“Jennie!”

Ngumiti ako nang pagbuksan ko siya ng pinto.

“Maaga ka ngayon.”

“Maaga rin natapos ang meeting.”

“Perfect!”

Hinila ko siya papasok.

“Mama! Dumating na si Jennie!”

Lumabas si Ji Hyun mula sa kusina.

“…Welcome.”

“Good evening po,” magalang na sagot ni Jennie.

Muli silang nagkatinginan.

Saglit lang.

Pero sapat para mapansin ko.

“Ang weird…” isip ko.

Jennie’s POV

Halos araw-araw na akong napapadaan sa bahay ni Lisa.

Minsan kakain kami ng dinner.

Minsan manonood lang ng pelikula.

Minsan simpleng kuwentuhan.

Masaya si Lisa.

At gusto kong manatiling ganoon.

Kaya pilit kong kinakalimutan ang bawat pagkakataong nakakasama ko rin si Ji Hyun.

Ji Hyun’s POV

Hindi ko akalaing ganito kasakit.

Araw-araw kong nakikitang masaya si Jennie…

Pero hindi na dahil sa akin.

Naririnig ko ang tawanan nila ni Lisa sa sala.

Habang ako…

Tahimik lang sa kusina.

“Ito ang pinili mong kapalit noon.”

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko roon.

LISA’S POV

“Jennie, samahan mo nga akong bumili ng ice cream.”

“Sige.”

“Teka lang,” sabi ni Mama. “May kulang din tayo sa kusina.”

Ngumiti ako.

“Okay, Mom. Saglit lang kami.”

Pagkalabas namin…

Napansin kong naiwan pala ang wallet ko.

“Ay, wait! Naiwan ko.”

Tumakbo akong pabalik sa bahay.

Pagbukas ko ng pinto…

Tahimik lang ang sala.

Wala sila.

“Mom?”

Walang sumagot.

Nagkibit-balikat na lang ako at kinuha ang wallet bago muling lumabas.

Ji Hyun’s POV

Pagkaalis ni Lisa…

Tahimik ang bahay.

Lumapit ako kay Jennie.

“Huwag.”

Mahina niyang sabi.

“Ji Hyun…”

Hindi ako agad nagsalita.

Sa halip…

Mahigpit ko siyang niyakap.

Hindi para pigilan siya.

Kundi dahil dalawang taon kong hinanap ang pagkakataong iyon.

Napapikit ako.

“Miss na miss kita.”

Tahimik lang siya.

Ilang segundo ang lumipas bago marahan niyang inalis ang mga kamay ko.

“Ji Hyun…”

“Huwag mo akong pahirapan.”

“Nakaraan na tayo.”

Masakit marinig.

Pero alam kong wala akong karapatang magreklamo.

Jennie’s POV

Nakatingin lang siya sa akin.

May luha sa mga mata niya.

Lumapit siya nang kaunti.

Marahan niyang hinalikan ang noo ko.

Isang mabilis at tahimik na halik.

Parang isang paalam na hindi niya pa kayang sabihin.

Napaatras ako.

“Huwag na.”

Mahina ang boses ko.

“Hindi ito tama.”

Tumango siya.

“…Alam ko.”

LISA’S POV

Habang naglalakad kami papuntang convenience store…

Napatingin ako kay Jennie.

“Pwede magtanong?”

“Sige.”

“Sigurado ka bang first time mo lang makilala si Mama?”

Huminto siya sandali.

Pero mabilis din siyang ngumiti.

“Oo naman.”

“Ewan…”

“Bakit?”

“Parang… may history kayong dalawa.”

Napatawa siya nang bahagya.

“Baka pareho lang kaming tahimik.”

Ngumiti ako, pero hindi nawala ang kutob ko.

Hindi ko alam kung ano.

Pero pakiramdam ko…

May lihim na nasa harapan ko lang.

At habang tumatagal…

Mas gusto kong malaman ang totoo.