Chapter 2

(Jennie’s POV)

Hindi ko alam kung bakit ang liit ng mundo, pero ang bigat ng tadhana.

Paglapag ko sa Korea, malamig agad ang sumalubong sa akin—hindi lang hangin, pati pakiramdam ko. Bitbit ko lang yung dalawang maleta, isang lumang laptop, at pangakong hindi ko pa alam kung paano tutuparin: magtrabaho, kumita, at tulungan si Chiquita.

“Jennie Kim?” tawag ng coordinator sa airport pickup.

Tumango ako. “Yes.”

“Architect firm assignment ka. Start tomorrow.”

Simple. Diretso. Walang emosyong kasama.

Ganyan ko gusto. O akala ko lang.

JI HYUN POV

“Sigurado ka sa bagong hire na ‘to?” tanong ko habang tinitingnan ang file sa office.

Jun Ji-Hyun. Architect. Cold. Precise. Hindi mahilig sa unnecessary talk.

“Yes, ma’am. From the Philippines, recommended.”

“Good,” sagot ko lang. “Walang arte, sana.”

Pero deep inside, wala akong pakialam. People come and go.

Lalo na sa trabaho.

JENNIE POV

Unang araw ko sa firm, akala ko normal lang.

Pero pagpasok niya sa conference room…

Tigilan mo ‘ko.

Si Jun Ji-Hyun.

Matangkad. Mataray ang mata. Nakasuot ng cream blazer na parang kaya kang patayin sa isang tingin lang.

“Jennie Kim?” sabi niya.

“Yeah.”

She looked at me like I was a problem she didn’t ask for.

“Show me what you can do.”

Walang introduction. Walang welcome.

Gusto ko sana siyang sagutin nang sarcastic, pero kailangan ko ng trabaho.

So ngumiti na lang ako. “Sure.”

JI HYUN POV

Hindi ko alam kung bakit ako nainis sa kanya agad.

Hindi naman siya mayabang. Actually, quiet siya.

Pero may something sa tingin niya—parang hindi siya natatakot sa akin.

And I don’t like that.

MONTAGE — WORK DAYS

Weeks passed.

Jennie was good.

Too good.

Designs? Clean. Modern. Bold.

I hate admitting it, pero she was making my job easier.

Minsan nahuhuli ko siyang nakatitig sa plans ko, tapos magco-comment lang:

“Mas maganda ‘to kung alisin mo ‘yung excess lines dito.”

“Excuse me?” sagot ko.

“Just saying.”

Tapos aalis siya na parang walang nangyari.

Nakakainis.

Pero interesante.

JENNIE POV

Hindi ko alam kung bakit lagi ko siyang hinahanap ng tingin.

Boss ko siya. Dapat professional lang.

Pero every time she walks into the room, parang nag-iiba ang hangin.

Minsan, nahuhuli ko siyang nakatingin din sa akin.

Tapos, iiwas agad.

Weird.

CHAETTING NIGHT — OFFICE OVERTIME

“Uuwi ka pa?” tanong niya bigla habang late night sa office.

“Hindi pa tapos,” sagot ko.

Tumango siya, then for the first time… hindi siya umalis.

Umupo siya sa tabi ko.

“Show me again the revised layout.”

Naglapit kami sa monitor.

Too close.

Naririnig ko yung hininga niya.

“Here,” sabi ko, tinuturo yung part.

Hindi siya sumagot agad.

“Jennie,” mahina niyang sabi.

“Hmm?”

Pero paglingon ko…

Nakatingin na siya sa akin, hindi sa screen.

“Bakit ang galing mo?” she asked.

Napatawa ako nang mahina. “Bakit, bawal?”

She smirked slightly.

First time ko siyang nakitang ganoon.

JI HYUN POV

Hindi ko alam kung anong nangyayari.

Pero that night… hindi ako umuwi agad.

We ended up finishing work at 2AM.

Dapat uuwi na siya.

Dapat uuwi na ako.

Pero hindi ko ginawa.

JENNIE POV

“May hotel ka?” tanong niya bigla sa labas ng building.

Tumango ako. “Yes, malapit lang.”

She paused.

Then said something I didn’t expect.

“Doon na tayo. Rest ka muna. You look exhausted.”

Natigilan ako.

“Concern ka ngayon?” natatawang sagot ko.

She rolled her eyes. “Don’t make it weird.”

Pero sumama siya.

HOTEL ROOM

Tahimik.

Malambot ang ilaw.

Nakaupo siya sa gilid ng kama. Ako naman, nakatayo pa. Hindi alam ang gagawin.

“Jennie,” sabi niya.

“Yeah?”

“Don’t get used to this.”

“Used to what?”

She didn’t answer.

Instead, she stood up.

And suddenly—

She kissed me.

Hindi malambot. Hindi mabagal.

Parang matagal na niyang kinikimkim.

Natigilan ako.

Then I kissed her back.

Mas malinaw kaysa sa iniisip ko, mas totoo kaysa sa trabaho, mas delikado kaysa sa dapat.

JI HYUN POV

I shouldn’t be doing this.

She’s my employee.

This is wrong.

But when she touched my face like she wasn’t scared of me—

I stopped thinking.

Everything blurred.

And I let it happen.

JENNIE POV

That night, we didn’t talk much after.

Words became unnecessary.

Ang alam ko lang—

I woke up beside her.

And she was still there.

For a moment… akala ko okay na lahat.

Akala ko mali ako.

Akala ko safe.

NEXT MORNING

Empty side of the bed.

No note.

No call.

No text.

“Putangina,” mahina kong sabi habang nakatingin sa kumot.

Tumayo ako.

Wala siya.

Parang hindi nangyari ang lahat.

JI HYUN POV (FLASHBACK EXIT)

I left before she woke up.

Because if I stayed…

I might not be able to leave at all.

And I have something she doesn’t know yet.

Something I’ve been hiding for years.

A daughter.

Lisa.