Chapter 32

One Year LaterJennie’s POV

Maraming puwedeng magbago sa loob ng isang taon.

At maraming sugat ang unti-unting naghihilom.

Nasa rooftop ako ng bagong natapos naming project.

Tahimik kong pinagmamasdan ang lungsod.

“Uy.”

Napalingon ako.

Si Seulgi.

“Nagmumuni-muni ka na naman.”

Ngumiti ako.

“Nagpapahinga lang.”

“Sure?”

Tumawa ako.

“Oo.”

Tinapik niya ang balikat ko.

“Proud ako sa’yo.”

“Bakit?”

“Hindi ka na tumatakbo.”

Napaisip ako.

Tama siya.

Noon…

Kapag may problema…

Tatahimik lang ako.

Magtatago.

Ngayon…

Mas natuto na akong harapin ang katotohanan.

Ji Hyun’s POV

Tahimik kong isinara ang huling blueprint.

Officially…

Natapos na ang pinakamalaki naming project.

Lumapit ang buong team.

Nagpalakpakan.

“Congratulations, Ma’am!”

“Congratulations!”

Napangiti ako.

Hindi dahil sa project.

Kundi dahil sa mga taong kasama kong bumuo nito.

Nakita kong nakikipagtawanan si Jennie sa mga katrabaho.

At sa di-kalayuan…

Nanghihintay si Lisa.

May hawak na maliit na bouquet ng bulaklak.

Lisa’s POV

Nang makita ako ni Jennie…

Ngumiti siya.

“Para sa’kin?”

“Oo.”

“In fairness…”

“Hindi ka na late.”

Napairap ako.

“Grabe ka.”

Tumawa siya.

“Salamat.”

Tinanggap niya ang bulaklak.

At tulad ng dati…

Hindi kailangan ng maraming salita.

Magaan na ang lahat.

CHAEYOUNG & SEULGI

Sa kabilang mesa ng celebration…

Nagbibiruan sina Chaeyoung at Seulgi.

“Naalala mo pa ba noong araw-araw umiiyak ang dalawang ‘yan?”

Tanong ni Chaeyoung.

Napatawa si Seulgi.

“Tapos tayo ang taga-awat.”

“Buti na lang.”

“Kasi kung hindi…”

“Baka mas magulo pa.”

Sabay silang natawa.

CHIQUITA

Sa audience…

Nakatayo si Chiquita.

May suot na school uniform.

Officially…

College student na siya.

Lumapit siya kay Ji Hyun.

“Ma’am.”

Ngumiti si Ji Hyun.

“Kumusta ang pag-aaral?”

“Dean’s Lister po.”

Nanlaki ang mata ni Ji Hyun.

“Talaga?”

Tumango siya.

“Salamat po.”

Umiling si Ji Hyun.

“Hindi.”

“Pinaghirapan mo ‘yan.”

IRENE

Tahimik na pinagmamasdan ni Irene ang lahat.

Lumapit siya kay Ji Hyun.

“Masaya ka na ba?”

Napangiti si Ji Hyun.

“Oo.”

“Hindi man naging ayon sa plano ang buhay…”

“…pero naging maayos din.”

Jennie’s POV

Pagkatapos ng celebration…

Magkahawak-kamay kaming naglalakad ni Lisa.

Tahimik.

Malamig ang hangin.

Napangiti ako.

“Anong iniisip mo?”

Tanong niya.

“Kung gaano kagulo ang buhay natin.”

Napatawa siya.

“Oo nga.”

“Pero…”

“…worth it.”

Tumigil kami sa gitna ng daan.

Magkaharap.

“Jennie.”

“Hm?”

“Salamat.”

“Bakit?”

“Dahil hindi ka sumuko.”

Ngumiti ako.

“Ikaw kasi ang uuwian ko.”

Tahimik siyang ngumiti.

At sa pagkakataong ito…

Wala nang lihim.

Wala nang pagtatago.

Wala nang nakaraang kailangang takasan.

May mga sugat pa ring peklat na lang.

May mga luhang naging alaala.

At may mga taong piniling magpatawad, hindi dahil madaling gawin, kundi dahil mas pinili nilang magmahal kaysa manatili sa galit.

Sa dulo ng lahat…

Natagpuan nilang muli ang salitang matagal nilang hinanap.

Home.

THE END ❤️