Chapter 25

Jennie’s POV

Tahimik ang apartment.

Isang bote.

Dalawang bote.

Hindi ko na mabilang kung pang-ilan na.

Hindi ako lasing.

Gusto ko lang patahimikin ang isip ko.

Paulit-ulit na bumabalik ang mukha ni Lisa.

Ang sakit sa boses niya.

At ang tanong na hindi ko masagot.

“Bakit hindi mo sinabi?”

Narinig kong bumukas ang pinto.

“Jennie.”

Si Seulgi.

Napatingin siya sa mga bote sa mesa.

“Akala ko ba hindi ka umiinom kapag problemado?”

Napangiti ako nang mapait.

“Nagbabago pala ang tao.”

Tahimik siyang umupo sa tapat ko.

“Hindi.”

“Sobrang bigat lang ng dala mo.”

Seulgi’s POV

“Huwag mong sisihin ang sarili mo sa lahat.”

Napatawa si Jennie.

“Paano hindi?”

“Nasaktan ko si Lisa.”

“At nasaktan ko rin si Ji Hyun noon.”

Tumango ako.

“Oo.”

“Nagkamali ka.”

“Pero hindi ka lang ang nagkamali.”

Tahimik siyang nakatingin sa baso.

“Pareho kayong may pagkukulang.”

Huminga siya nang malalim.

“Alam ko.”

“Pero sana…”

“…ako na lang ang nasaktan.”

SAMANTALALisa’s POV

Hindi ako umuwi.

Hindi ko kayang makita si Mama.

Kaya dumiretso ako kina Chaeyoung.

Pagbukas niya ng pinto…

Hindi na niya kinailangang magtanong.

Yumakap lang siya.

“Halika.”

At doon…

Tahimik akong umiyak.

Chaeyoung’s POV

Hindi ko pinilit na malaman ang lahat.

Hinayaan ko lang siyang magsalita kapag handa na siya.

“I trusted them.”

Mahina niyang sabi.

“Pareho sila.”

Hinawakan ko ang balikat niya.

“Hindi ko sasabihing huwag kang magalit.”

“Kasi may dahilan ka.”

“Pero huwag mo ring pabayaan ang sarili mo.”

Tahimik siyang tumango.

JI HYUN’S POV

Tahimik ang bahay.

Walang boses ni Lisa.

Walang tawanan.

Ilang beses kong hinawakan ang cellphone ko.

Gusto ko siyang tawagan.

Pero ibinaba ko rin.

“Bigyan mo siya ng oras.”

Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Kahit ang totoo…

Gusto ko lang marinig na ligtas siya.

KINABUKASANJennie’s POV

Hindi ako mapakali.

Kaya nagpasya akong pumunta sa bahay nina Lisa.

Pagkatok ko…

Si Ji Hyun ang nagbukas.

Nagkatinginan kami.

“Wala siya.”

Mahina niyang sabi.

“Kay Chaeyoung.”

Tumango ako.

“Puwede ba akong pumasok sandali?”

SALA

Tahimik ang buong bahay.

Parang ibang-iba sa dati.

“Kamusta ka?”

Tanong ni Ji Hyun.

Napangiti ako nang mapait.

“Sa tingin mo?”

Tumawa siya nang mahina.

Pero agad ding napalitan ng buntong-hininga.

“Natatakot ako.”

“Saan?”

“Baka hindi na ako mapatawad ng anak ko.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

“Mapapatawad ka niya.”

“Hindi agad.”

“Pero kilala ko si Lisa.”

“Malaki ang puso niya.”

Nangingilid ang luha sa mga mata ni Ji Hyun.

“Ano’ng gagawin ko?”

“Wala.”

“Sasamahan mo lang siya kapag handa na siyang kausapin ka.”

Sandaling natahimik.

Magkatabi lang silang nakaupo.

Walang romantikong kilos.

Walang pagtatangkang ibalik ang nakaraan.

Dalawang taong parehong nagsisisi.

At parehong umaasang hindi pa huli ang lahat.

THE DOOR OPENS

Biglang bumukas ang pinto.

Napalingon silang dalawa.

Si Lisa.

May backpack.

Halatang kakauwi lang.

Nanigas siya nang makita silang magkatabi sa sala.

Tahimik.

Walang nagsalita.

“Lisa…”

Tumayo si Jennie.

“Makinig ka muna.”

Hindi siya tumingin.

Dire-diretso siyang umakyat sa kuwarto.

JENNIE’S POV

Sinundan ko siya.

“Lisa.”

“Please.”

Huminto siya sa paglalagay ng mga damit sa bag.

“Makinig ka lang.”

“Hindi.”

“Pasensya na-“

“Pagod na akong makinig.”

Mahina niyang sabi.

“Kailangan ko munang isipin ang sarili ko.”

Hindi na ako nagsalita.

Alam kong wala nang saysay ang pagpipilit.

LIVING ROOM

Makalipas ang ilang minuto…

Bumaba si Lisa dala ang bag.

Nakatayo kami ni Ji Hyun.

Pareho kaming naghihintay.

Huminto siya sa harap namin.

Tiningnan niya kami pareho.

May lungkot.

May galit.

At may pagod.

Mahina niyang sinabi,

“Ituloy n’yo na lang ang ginagawa n’yo.”

Nanlaki ang mga mata ni Ji Hyun.

“Lisa, hindi gano’n ang-“

“Hindi ko kailangang marinig.”

Pinutol niya ito.

Tumingin siya kay Jennie.

“At ikaw…”

“Sana noon mo pa sinabi ang totoo.”

Pagkatapos…

Tahimik siyang lumabas ng bahay.

Sumara ang pinto.

At naiwan sina Jennie at Ji Hyun sa katahimikan.

Pareho nilang alam na ang sinabi ni Lisa ay bunga ng matinding sakit-hindi ng buong katotohanan.

Ngunit sa sandaling iyon, wala sa kanilang dalawa ang nakahanap ng tamang salita upang pigilan siyang umalis.