Chapter 22

Jennie’s POV

Tatlong araw ang lumipas.

Balik na naman sa realidad.

Pagpasok ko sa opisina, sinalubong ako ng pamilyar na ingay ng site-mga tauhang nag-uusap, tunog ng mga makina, at sunod-sunod na tawag sa radyo.

“Uy! Bumalik na ang naka-leave!” biro ng isa kong katrabaho.

“Kamusta ang Baguio?” sigaw naman ng isa.

Napailing lang ako.

“Okay naman.”

Ngunit bago pa ako makaupo…

Lumapit ang secretary.

“Ma’am Ji Hyun wants to see you.”

Napabuntong-hininga ako.

“Mukhang may bagong trabaho na naman.”

JI HYUN’S OFFICE

Kumatok ako.

“Come in.”

Pagpasok ko, nakatayo siya sa harap ng malaking bintana.

Hindi siya agad lumingon.

“Ma’am?”

Dahan-dahan siyang humarap.

Seryoso ang mukha.

“Wala ka man lang bang balak sabihin kung saan ka talaga pupunta?”

Napakunot-noo ako.

“Approved naman ang leave ko.”

“Oo.”

“Pero nagsinungaling ka.”

Hindi ko napigilan ang sarili kong mapailing.

“Hindi ako nagsinungaling.”

“Personal ang sinabi ko.”

“Totoo naman.”

“Tama.”

Mahina ang boses niya.

“Pero hindi mo sinabi na kasama mo si Lisa.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

“May karapatan ka bang malaman?”

Natigilan siya.

Wala.

Wala na nga.

Mahina siyang napaupo sa upuan.

“Wala.”

“Sinasanay ko lang siguro ang sarili ko.”

Tahimik ang opisina.

Maya-maya…

Iba na ang naging tono niya.

“May pumunta rito habang wala ka.”

Napatingin ako.

“Sino?”

“Sí, Chiquita.”

Nanlaki ang mata ko.

“Si Chiquita?”

Jennie’s POV

“Bakit?”

“Anong nangyari?”

Ipinaliwanag ni Ji Hyun ang lahat.

Ang pagpunta ni Chiquita sa site.

Ang problema nito sa school.

Ang kakulangan sa pambayad.

At kung paano niya ito tinulungan.

Tahimik lang akong nakikinig.

Parang hindi ako makapaniwala.

FLASHBACK (Ji Hyun’s narration)

“Hindi ko gustong may tumigil sa pag-aaral dahil lang sa pera.”

“Kapag nakapagtapos ka… iyon na ang magiging pasasalamat mo.”

BACK TO PRESENT

Napayuko ako.

“Binayaran mo?”

Mahina siyang tumango.

“Hindi ko sinabi kay Chiquita na sabihin sa’yo.”

“Hindi ko rin inaasahang malalaman mo agad.”

Tahimik akong napaupo.

Hindi ko alam ang sasabihin.

Galit pa rin ako sa kanya.

Pero…

Hindi ko rin maikakaila ang ginawa niya para sa kapatid ko.

Ji Hyun’s POV

“Huwag mong isipin na ginawa ko iyon para magkaroon ng kapalit.”

“Tumulong lang ako.”

“Dahil…”

“…alam kong pangarap din ni Chiquita ang makapagtapos.”

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Walang galit.

Wala ring lambing.

Pero iba ang tingin niya ngayon.

Mas malumanay.

Jennie’s POV

Paglabas ko ng opisina…

Agad kong tinawagan si Chiquita.

“Ate!”

“Totoo ba?”

Tahimik siya.

“…Sorry.”

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Ayaw kitang dagdagan ng problema.”

Napapikit ako.

“Baliw.”

“Tulungan dapat tayo.”

Tumawa siya nang mahina.

“Pasensya na.”

THAT NIGHT

Hindi ako mapakali.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang ginawa ni Ji Hyun.

Hindi niya ipinagyabang.

Hindi rin niya isinumbat.

Tahimik lang siyang tumulong.

Huminga ako nang malalim.

“Hindi ibig sabihin na napatawad na kita.”

“Pero…”

“Hindi ko rin puwedeng balewalain ang kabutihang ginawa mo para sa kapatid ko.”

Kinabukasan…

May inilapag akong maliit na paper bag sa mesa ni Ji Hyun.

May lamang mainit na kape.

At paborito niyang tinapay na dati naming binibili sa Korea.

Walang sulat.

Walang pangalan.

Pero nang makita iyon ni Ji Hyun…

Napangiti siya sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon.

Hindi iyon kapatawaran.

Hindi rin pagbabalikan.

Ngunit para sa kanya…

Isa na iyong maliit na pag-asa na baka balang araw, mabawasan man lang ang bigat ng kasalanang matagal na niyang pasan.