Chapter 9

Jennie’s POV

Hindi ko na planong bumalik sa bar.

Pero ewan ko.

May kung anong humihila sa akin.

Pagpasok ko…

“Akala ko ba mahirap kang hanapin?”

Napalingon ako.

Nandoon si Lisa, nakasandal sa counter habang nakangisi.

Napailing ako.

“Ikaw na naman?”

“Disappointed ka?”

“Sakto lang.”

“Aba. Cold.”

“Mas cold ka.”

Natawa siya.

“Touché.”

Lisa’s POV

Nakakatuwa siyang asarin.

Hindi siya kagaya ng ibang nagtatangkang lumandi sa akin.

Hindi siya nagpapaimpress.

Hindi rin siya madaling mapikon.

“Anong iniinom mo?” tanong ko.

“Tubig.”

“…Sa bar?”

“Bawal ba?”

Napahalakhak ako.

“Ikaw na yata ang pinaka-weird na nakilala ko.”

“Tanggap ko na.”

Umorder ako ng isa pang drink para sa sarili ko.

“Tubig pa rin?”

“Tubig pa rin.”

“Tigas mo.”

“Healthy living.”

Jennie’s POV

Hindi ko namalayang dalawang oras na kaming nagkukuwentuhan.

Kung anu-ano na ang napag-usapan namin.

Trabaho.

Pamilya.

Pangarap.

Pero pareho naming iniiwasan ang tungkol sa pag-ibig.

“May ex ka?” tanong niya bigla.

Natigilan ako.

“Meron.”

“Mahal mo pa?”

Napangiti ako nang mapait.

“Next question.”

Hindi na siya nangulit.

Sa halip…

“Okay.”

“Kapag handa ka nang ikuwento…. makikinig ako.”

Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa kanya.

Lisa’s POV

May lungkot ang mga mata niya.

Parang may taong iniwan siya.

At hindi pa rin siya nakakausad.

Hindi ko alam kung bakit…

Pero gusto kong mapatawa siya.

“Alam mo…” sabi ko.

“Hmm?”

“Mas bagay sa’yo ngumiti kaysa magsungit.”

“Talaga?”

“Oo.”

“Tingnan natin.”

Pilitan akong ngumiti.

Napairap ako.

“Ang pangit.”

Napatawa siya.

“Tingnan mo…. napatawa rin kita.”

MONTAGE

Lumipas ang mga araw.

Halos gabi-gabi silang nagkikita.

Minsan sa bar.

Minsan sa coffee shop.

Minsan simpleng lakad lang sa parke.

Unti-unti…

Naging komportable sila sa isa’t isa.

“Late ka.”

“Traffic.”

“Excuses.”

“Sige, kasalanan ko na.”

“Good.”

“Ang bossy mo.”

“Sanay.”

Ji Hyun’s POV

Dalawang taon.

Dalawang taon kong pilit na ibinaon ang nakaraan.

Hanggang isang umaga…

Habang nag-iinom ako ng kape sa opisina…

Bigla akong nakaramdam ng kakaiba.

Parang…

May pamilyar na presensiya.

Napailing ako.

“Imposible…”

Tumunog ang cellphone ko.

Si Irene.

“Ate.”

“Yes?”

“May narinig akong balita.”

“Ano ‘yon?”

“Bumalik na raw si Jennie sa Pilipinas.”

Nabitiwan ko ang hawak kong tasa.

Crash!

Nagkalat ang basag na porselana sa sahig.

“…Ano’ng sabi mo?”

“Confirmed.”

Tahimik akong napasandal sa upuan.

Bumalik na siya.

Pagkatapos ng dalawang taon…

Nandito na ulit siya.

Mahina akong napapikit.

“Jennie…”

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako.

O matatakot.

Dahil alam kong…

Kapag nagkrus ulit ang landas namin…

Hindi na maibabalik ang dating kami.

At mas hindi ko alam…

Na sa mga panahong ito…

Palagi nang magkasama sina Jennie at Lisa.

Mag-ina at ang babaeng minsang minahal ko.
Hindi pa nila alam ang tunay na koneksiyon nila.