Chapter 31

Jennie’s POV

Lumipas ang halos dalawang linggo.

Hindi ko pa rin tinigil ang panunuyo kay Lisa.

Tuwing umaga…

Good morning. Huwag kalimutang mag-breakfast.

Tuwing tanghali…

Kumain ka na ba?

Tuwing gabi…

Good night. Ingat ka palagi.

Hindi ko siya kinukulit kapag hindi siya nagre-reply.

Pero sa tuwing sasagot siya kahit isang salita lang…

Sapat na iyon para gumaan ang araw ko.

Lisa’s POV

Hindi ko namalayang…

Nakangiti na pala ako habang binabasa ang mga mensahe niya.

“Hoy.”

Biglang nagsalita si Chaeyoung.

“Ngumiti ka.”

Mabilis kong ibinaba ang cellphone.

“Hindi ah.”

“Ako pa lolokohin mo.”

Napatawa ako.

“Baliw.”

“Tinatago mo pa.”

Napailing na lang ako.

Ji Hyun’s POV

Abala ang buong team.

Malapit na ang deadline ng proyekto.

“Jennie.”

“Yes, Ma’am?”

“Puwede bang ikaw ang mag-present sa client?”

Nagulat ang ibang empleyado.

“Si Jennie?”

Tumango ako.

“Siya ang pinakamaraming humawak ng project.”

Tahimik na tumango si Jennie.

“Sige po.”

Pagkatapos ng meeting…

Lumapit si Seulgi.

“Good decision.”

Ngumiti ako.

“Deserve niya.”

Hindi na dahil sa personal naming nakaraan.

Kundi dahil mahusay talaga siya sa trabaho.

CLIENT PRESENTATION

Kumpiyansa si Jennie habang nagpapaliwanag ng plano.

Tahimik na nakikinig ang mga kliyente.

Nang matapos siya…

Nagpalakpakan ang buong conference room.

“Excellent presentation.”

Napangiti si Jennie.

“Thank you.”

Mula sa likod ng silid…

Tahimik lang siyang pinanood ni Ji Hyun.

May pagmamalaki sa kanyang mga mata-hindi bilang dating minahal, kundi bilang isang supervisor na nakikitang lumalago ang isang mahusay na empleyado.

LISA’S POV

Kinagabihan…

Sinundo ako ni Jennie.

“May lakad ba tayo?”

“Meron.”

“Saan?”

“Secret.”

Napairap ako.

“Hilig mo talaga sa surprise.”

RIVERSIDE PARK

Tahimik ang paligid.

Malamig ang hangin.

Umupo kami sa isang bench.

May inilabas si Jennie mula sa bag niya.

Isang maliit na keychain.

Hindi mamahalin.

Simple lang.

May ukit na maliit na compass.

“Inaalala ko noong sinabi mo sa Baguio…”

“‘Ang sarap mawala basta magkasama tayo.'”

Napangiti si Lisa.

“Kaya compass?”

Tumango si Jennie.

“Para kahit maligaw tayo minsan…”

“…maalala nating puwede pa rin tayong makabalik.”

Tahimik na tinitigan ni Lisa ang keychain.

Pagkatapos ay marahan niya itong tinanggap.

“Salamat.”

Jennie’s POV

Hindi ko napigilan ang sarili kong magtanong.

“Lisa.”

“Hm?”

“May chance pa ba ako?”

Tahimik siyang tumingin sa ilog.

Matagal.

Bago sumagot.

“Hindi ko pa kayang bumalik sa dati.”

Tumango ako.

“Okay.”

“Pero…”

Napalingon ako sa kanya.

“Hindi ko rin gustong mawala ka.”

Unti-unti akong napangiti.

“Pwede ko bang ituring ‘yang progress?”

Napailing siya habang natatawa.

“Ikaw talaga.”

BAHAY NILA LISA

Pag-uwi namin…

Naabutan namin si Ji Hyun sa hardin, nagdidilig ng mga halaman.

Nagkatinginan kaming tatlo.

May ilang segundong katahimikan.

Pagkatapos…

Si Lisa ang unang nagsalita.

“Mom.”

Napalingon si Ji Hyun.

“Hinatid ako ni Jennie.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Salamat, Jennie.”

“Walang anuman, Ma’am.”

Maikli lang ang usapan.

Pero walang tensyon.

Walang pag-iwas.

Habang naglalakad pauwi si Jennie, napalingon siya minsan sa bahay.

Sa loob, nakita niyang magkatabing nakatayo sina Lisa at Ji Hyun sa may pintuan.

Nag-uusap nang payapa.

Napangiti siya.

Hindi pa perpekto ang lahat.

Marami pang kailangang ayusin.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng lihim, galit, at pagluha…

Hindi na sila nabubuhay sa nakaraan.

Unti-unti na silang lumalakad patungo sa panibagong simula.