Chapter 26

Jennie’s POV

Buong gabi akong hindi nakatulog.

Paulit-ulit lang sa isip ko ang huling sinabi ni Lisa.

“Sana noon mo pa sinabi ang totoo.”

Tama siya.

Kung naging matapang lang sana ako noon…

Hindi na sana umabot sa ganito.

Huminga ako nang malalim.

Hindi puwedeng sumuko.

KINABUKASANChaeyoung’s Apartment

Kumatok ako.

Pagbukas ng pinto…

Nanlaki ang mata ni Chaeyoung.

“Ikaw?”

“Puwede ba tayong mag-usap?”

Tahimik siyang tumabi para papasukin ako.

CHAEYOUNG’S POV

Hindi na ako nagpaligoy-ligoy.

“Bakit ka nandito?”

“Hihingi sana ako ng tulong.”

Napairap ako.

“Seriously?”

Tumango siya.

“Gusto kong makausap si Lisa.”

Napatawa ako nang walang saya.

“Ngayon mo lang naisip?”

Tahimik lang siya.

“Alam mo ba kung gaano siya nasaktan?”

“Oo.”

“Hindi.”

Umiling ako.

“Hindi mo alam.”

“Bawat gabi umiiyak siya.”

“Tinatanong niya kung alin ang totoo.”

“Kung minahal mo ba talaga siya?”

Hindi sumagot si Jennie.

Tinanggap lang niya ang bawat salita.

Jennie’s POV

“Wala akong maidadahilan.”

Mahina kong sabi.

“Nagkamali ako.”

“Sobra.”

Tahimik lang si Chaeyoung.

“Kaya…”

“Kahit murahin mo pa ako.”

“Kahit sisihin mo ako.”

“…tatanggapin ko.”

Dahil deserve ko.

Chaeyoung’s POV

Matagal ko siyang tinitigan.

Wala akong nakitang pagdadahilan.

Wala ring pagtatanggol sa sarili.

Puro pagsisisi lang.

Napabuntong-hininga ako.

“Sige.”

Nag-angat siya ng tingin.

“Hindi ko ipinapangako na kakausapin ka niya.”

“Pero sasabihin kong gusto mong humingi ng tawad.”

Napayuko siya.

“Salamat.”

Lisa’s POV

May kumatok.

Alam ko na agad kung sino.

Hindi ko binuksan.

“Lisa.”

Boses ni Jennie.

“Please.”

Tahimik lang ako.

“Alam kong galit ka.”

“Wala akong hinihinging kapatawaran ngayon.”

“Gusto ko lang humingi ng tawad.”

Hindi pa rin ako sumagot.

Makalipas ang ilang minuto…

Narinig kong humakbang siya palayo.

Napapikit ako.

Masakit.

Pero hindi pa kaya ng puso kong makinig.

Ji Hyun’s POV

Pagpasok ni Jennie…

Napansin ko agad.

Hindi siya katulad ng dati.

Tahimik.

Maputla.

At ang mga mata niya…

Parang walang tulog.

“Jennie.”

Lumingon siya.

“Puwede ba kitang makausap?”

Tumango lang siya.

OFFICE

“Anong nangyari?”

Tahimik siyang naupo.

“Pinuntahan ko siya.”

“Hindi niya ako kinausap.”

Mahina ang boses niya.

“Deserve ko naman.”

Napabuntong-hininga ako.

“Jennie.”

“Bigyan mo lang siya ng oras.”

Napangiti siya nang mapait.

“Ang hirap.”

“Alam ko.”

Tahimik akong lumapit.

Marahan kong hinawakan ang balikat niya bilang pagdamay.

“Huwag kang mawalan ng pag-asa.”

“Hindi gano’n si Lisa.”

“Kapag handa na siya…”

“…makikinig din siya.”

Tumango lang si Jennie.

Hindi, dahil sigurado siya.

Kundi dahil iyon na lang ang kaya niyang panghawakan.

Chaeyoung’s POV

Pagkauwi ko…

Nadatnan ko si Lisa sa sala.

Tahimik lang siyang nakatingin sa bintana.

“Lisa.”

“Hm?”

“Puwede ba tayong mag-usap?”

Tumango siya.

Umupo ako sa tabi niya.

“Pinuntahan ka ni Jennie kahapon.”

“Alam ko.”

“Bakit hindi mo kinausap?”

Tahimik siya.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi,

“Kapag narinig ko siyang magsalita…”

“…baka patawarin ko agad.”

Natigilan ako.

“Hindi pa ako handa.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero mahal mo pa rin siya.”

Pumikit si Lisa.

May luhang tumulo.

“Hindi iyon ang problema.”

“Ano?”

“Takot akong maniwala ulit.”

Tahimik akong yumakap sa kanya.

Wala na akong ibang sinabi.

Dahil alam kong…

Hindi galit ang pinakamalaking kalaban ni Lisa.

Kundi ang takot na baka muli siyang masaktan.