Chapter 17

Ji Hyun’s POV

Hindi ko na kayang magpanggap na okay lang ang lahat.

Bawat araw na dumadaan…

Mas lalo kong nararamdaman na unti-unting lumalayo si Jennie.

Kaya gumawa ako ng desisyong alam kong maaaring mali.

“Sir,” sabi ko sa project director. “May request sana ako.”

“Ano iyon?”

“Kailangan ko ng additional project coordinator.”

“Tapos?”

“Gusto kong ilipat si Jennie sa department ko.”

Napataas ang kilay ng direktor.

“Si Jennie?”

“She’s one of our best employees.”

Hindi naman kasinungalingan iyon.

Matagal siyang tiningnan ng direktor bago tumango.

“Sige. Temporary reassignment.”

“Thank you.”

Pagkalabas ko ng opisina…

Hindi ako nakaramdam ng saya.

Kundi guilt.

Alam kong hindi lang trabaho ang dahilan.

Gusto ko lang siyang makasama.

Jennie’s POV

“Temporary reassignment?”

Napakunot-noo ako habang binabasa ko ang memo.

“Sa department ni Ma’am Ji Hyun?”

Lumapit si Seulgi.

“Huwag mong sabihing coincidence ‘yan.”

Napabuntong-hininga ako.

“Feeling ko rin hindi.”

BAGONG OFFICE

Pagpasok ko sa bagong opisina…

Naroon na si Ji Hyun.

“Good morning.”

“Morning.”

Propesyonal lang ang tono namin.

May iba pang empleyado sa loob.

Walang puwedeng maghinala.

MONTAGE

Lumipas ang mga araw.

Halos lahat ng bagong reports…

Kay Jennie ipinapasa.

“Jennie, ikaw na sa site inspection.”

“Jennie, ikaw na rin sa revised plans.”

“Jennie, paki-review ito.”

Napansin na rin ng mga katrabaho.

“Ang sipag ni Ma’am Ji Hyun sa pagbibigay ng trabaho kay Jennie.”

“Favorite yata.”

Ngumiti lang si Jennie.

Pero sa loob-loob niya…

Alam niyang may ibang dahilan.

Ji Hyun’s POV

“Hindi ka ba napapagod?”

Tanong ko habang magkasama kaming nagre-review ng blueprint.

“Hindi.”

“Nagsisinungaling ka.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Parte ng trabaho.”

Tahimik akong napatingin sa kanya.

“Pasensya ka na.”

“Kailangan talaga.”

Hindi niya alam…

Minsan gumagawa ako ng dagdag na task.

Hindi dahil kailangan.

Kundi dahil gusto ko lang siyang makitang mas matagal.

At iyon ang pinakamasakit na aminin sa sarili ko.

RELAPSE

Pagkaalis ng ibang empleyado para sa lunch…

Kami lang ang naiwan.

“Jennie.”

“Hmm?”

“Hindi ko na alam kung paano ako uusad.”

Napatingin siya sa akin.

“Ji Hyun…”

“Araw-araw kitang nakikita.”

“Pero hindi na kita puwedeng tawaging akin.”

Tahimik lang siya.

“Alam kong kasalanan ko.”

“Alam kong wala akong karapatan.”

“Pero…”

Nanginginig ang boses ko.

“Miss na miss pa rin kita.”

Napapikit ako.

Hindi ko namalayang umiiyak na naman pala ako.

Tahimik lang si Jennie.

Pagkatapos ng ilang segundo…

Inabot niya ang isang baso ng tubig.

“Magpahinga ka muna.”

“May meeting pa tayo mamaya.”

Hindi malamig.

Hindi rin malambing.

Sakto lang.

At iyon ang pinakamasakit.

Lisa’s POV

Tatlong araw nang hindi kami nagkikita ni Jennie.

Puro chat lang.

Lisa: Busy?

Jennie: Oo. Pasensya na.

Lisa: Miss na kita.

Matagal bago siya nag-reply.

Jennie: Miss din kita.

Napabuntong-hininga ako.

“Bakit parang sobrang busy niya?”

CHAEYOUNG’S POV

“Trabaho lang ‘yan.”

“Sana nga.”

PROJECT SITE

Nagpasya akong sorpresahin siya.

“Hi!”

Napangiti si Jennie.

“Lisa? Anong ginagawa mo rito?”

“Dinalhan kita ng lunch.”

Napansin kong pagod na pagod siya.

May helmet.

May rolled plans.

May tablet sa kamay.

Talagang abala.

Napangiti ako.

“Mali pala kutob ko.”

“Kutob saan?”

“Akala ko umiiwas ka.”

Umiling siya.

“Hindi.”

“Trabaho lang talaga.”

THE OFFICE

“Papasok lang ako sandali.”

“Sige.”

Pagpasok ko sa opisina…

Lumabas si Mama mula sa conference room.

“Lisa?”

“Mom?”

Pareho kaming nagulat.

“Lunch break?”

Tumango siya.

Napatingin ako kay Jennie.

Napatingin ulit kay Mama.

“Bakit… magkasama kayo?”

Tahimik na sumagot si Jennie.

“Na-reassign ako sa department nila.”

“Ah…”

Tumango ako.

Mukhang normal.

Trabaho lang.

Pero habang pinagmamasdan ko silang dalawa…

May bumalik na naman na maliit na kutob.

Hindi ko pa alam kung bakit.

Pero pakiramdam ko…

Hindi pa rin ito ang buong kuwento.